Annie Gentils Gallery

MARIE CLOQUET – ULTRAVIOLENCE - ANNIE GENTILS GALLERY

​

Marie Cloquet presenteert een samenhangend geheel dat vertrekt vanuit één overkoepelend thema: ultraviolence. Dit beeldend antwoord op geweld en kwetsbaarheid onderzoekt hoe we ons verhouden tot gruwel, onmacht en de nood aan bescherming in een wereld die voortdurend beelden van conflict produceert en consumeert.

​

Cloquet werkt met bestaand beeldmateriaal van oorlog, invasies en bombardementen, afkomstig uit nieuws- en mediaberichten. Deze confronterende getuigenissen van onze tijd worden door haar vertaald naar gelaagde zeefdrukken, waarin geschilderde fragmenten en ingrepen het oorspronkelijke beeld deels verhullen en herstructureren. Wat ontstaat is een nieuw, schijnbaar coherent geheel dat vragen oproept over maakbaarheid, waarheid en perceptie, en over de manier waarop geweld grafisch wordt vormgegeven en vermarkt. De titel Ultraviolence verwijst daarbij expliciet naar zowel de popcultuur als de gamingwereld, waar brutaliteit esthetisch wordt ingezet en schok tot handelswaar verwordt.

​

Tegenover deze harde, afstandelijke blik plaatst Cloquet een intiemer register. In verstilde composities verweeft ze handmatig ingekleurde collages en analoge studio-opnamen van alledaagse, beladen objecten: zepen uit de Arabische wereld, gemaakt op basis van olijfolie, en motieven van stoffen uit haar ouderlijk huis. Op het moment dat Aleppo werd gebombardeerd, greep ze instinctief naar de laatste stukjes Aleppozeep die ze bezat. Een kleine, persoonlijke handeling uit onmacht. Satellietbeelden van bombardementen worden samengebracht met een bedsprei uit de logeerkamer van haar grootouders en de gordijnen van haar kinderkamer, lappen stof die jarenlang liefdevol bewaard bleven. Grafisch textiel, met associaties van huiselijkheid, pyjama’s en een warm nest, contrasteert scherp met het geweld van nachtelijke bombardementen.

​

Het inzamelen van dekens en kleren is vaak een eerste reflex in een poging om te helpen. De ons al te vertrouwde beelden van vluchtelingenkampen waar de ooit zorgvuldig gekozen kleuren en motieven transformeren tot nauwelijks toereikende functionaliteit als tenten, beschutting en bedekking verbinden dit nieuwe werk met Cloquet’s oudere Nouadhibou serie. De nevenschade van het kapitalisme creëert de vuilnisbelten van de wereld als laatste toevluchtsoord. Beelden van conflict, kinderen verweesd tussen puin, afval en vernieling zijn overweldigend, moeilijk te dragen, maar tegelijk is het verschrikkelijk om weg te kijken. De materialen functioneren als tastbare vormen van geborgenheid en verzachting, ingezet tegenover een gruwelijke realiteit.

​

Samen verbeelden deze werken de spanning tussen wereld en huis, tussen collectieve trauma’s en persoonlijke herinneringen. Ze tonen hoe we laveren tussen confrontatie en terugtrekking, tussen kijken en beschermen. Cloquet’s oeuvre getuigt van de nood aan zowel reflectie als zorg, en benadrukt de blijvende kracht van beelden. Niet alleen om het zinloze van geweld als voorwaarde voor onze veiligheid zichtbaar te maken. Maar ook om ruimte te scheppen voor herstel en troost in tijden van onrust.

(Tekst: Femke Vanden Bosch)

Marie Cloquet werkt en leeft in Gent.

 

MARIE CLOQUET – ULTRAVIOLENCE - ANNIE GENTILS GALLERY

​

Marie Cloquet presents a cohesive body of work that unfolds from a single overarching theme: ultraviolence.

This visual response to violence and vulnerability examines how we relate to horror, powerlessness, and the need for protection in a world that continuously produces and consumes images of conflict.

​

Cloquet works with existing visual material depicting war, invasions, and bombardments, sourced from news and media reports.

These confronting testimonies of our time are translated into layered silkscreen prints,

in which painted fragments and interventions partially obscure and restructure the original imagery.

What emerges is a new, seemingly coherent whole that raises questions about fabrication, truth, and perception,

and about the ways in which violence is graphically shaped and commodified.

The title Ultraviolence explicitly references both pop culture and the gaming world, where brutality is aestheticized, and shock becomes a marketable product.

​

Set against this harsh, distanced gaze, Cloquet introduces a more intimate register. In hushed compositions, she weaves together hand-coloured collages and analogue studio photographs of everyday yet charged objects: soaps from the Arab world made from olive oil, and textile motifs from her family home.

When Aleppo was bombed, she instinctively reached for the last remaining pieces of Aleppo soap she owned.

A small, deeply personal gesture born of helplessness. Satellite images of bombardments are brought together with a bedspread from the guest room of her grandparents and the curtains from her childhood bedroom, fabrics that were lovingly preserved for years. Graphic textiles, with their associations of domesticity, pyjamas, and a space of comfort and care, stand in stark contrast to the violence of nocturnal bombings.

​

Collecting blankets and clothes is often an initial reflex in attempts to help.

The all-too-familiar images of refugee camps, where once carefully chosen colours and patterns are transformed into barely sufficient functionality as tents, shelter, and covering, link this new body of work to Cloquet’s earlier Nouadhibou series.

The collateral damage of capitalism creates the world’s dumping grounds as places of last resort. Images of conflict, of children orphaned amid rubble, waste, and destruction, are overwhelming and hard to bear, yet equally unbearable to look away from. The materials function as tangible forms of shelter and softening, set against a brutal reality.

​

Together, these works articulate the tension between world and home, between collective trauma and personal memory.

They reveal how we navigate between confrontation and withdrawal, between looking and protecting.

Cloquet’s oeuvre testifies to the need for both reflection and care and underscores the enduring power of images,

not only to expose the senselessness of violence presented as a condition of our safety, but also to create space for healing and consolation in times of unrest.

(text: Femke Vanden Bosch)

Marie Cloquet lives and works in Ghent