Annie Gentils Gallery

STEFAAN DHEEDENE - VERY VERY HUSH HUSH

NL.

Rad van Fortuin voor beginners 2026

Bram Van Damme, 2026

Very Very Hush Hush begint met een duo gestileerde grijze mannenpruiken die rond elkaars orbit cirkelen. Ze doen dienst als een gedeeld attribuut voor een publieke demonstratie van macht en geheimhouding. Eventuele dragers moeten zich schikken in de rol van machthebber versus lakei, waarbij die laatste met gepaste nederigheid het hoofd buigt om geprivilegieerde voorkennis in het oor van zijn heerser te fluisteren. Dit gebeurt in het zicht van allen, uiteraard, maar wel sotto voce, via stemloze trillingen die enkel voor dat ene gehoorkanaal bestemd zijn. 

De gekoppelde 3D-pruiken (meer helm dan kapsel, eigenlijk) zijn een afgeleide van een persfoto die gemaakt werd in een basisschooltje in Florida op 11 september 2001, om 09:07 om precies te zijn. Andrew Card was de lakei van dienst: midden in een voorleessessie van G.W. Bush trad hij als stafchef naar voren om, naar eigen zeggen, de volgende woorden in diens oor te fluisteren: ‘A second plane has hit the second tower. America is under attack.’ We kunnen ons de ontreddering van Bush nog levendig voor de geest halen, die aangeslagen blik die pijnlijk lang in de leegte bleef staren. Het nieuws in kwestie had het publiek al sneller weten te bereiken, waardoor er van geprivilegieerde kennisgeving geen sprake meer was, integendeel. Ineens kreeg iedereen ongehinderd zicht op de vertraagde mentale registratie van een bericht dat intussen immense schokgolven door de wereld joeg. Very hush hush, indeed. ‘Timing is everything,’ zo leert de volkswijsheid ons, niet het minst in het schouwspel van de macht.

 

ENG.

Stefaan Dheedene worked on a new installation that occupies all of the gallery's exhibition spaces.

 

This installation started initially as a soundwork. It is composed of extracts from a BBC radioshow 'Business english on the subject of crisis handling. The extracts are re-edited into a radio play in which we hear a meeting of corporate associates discussing a crisis at hand. The subjects in this radio play are trying to take control over this crisis. They discuss how to avoid a labor strike, restore the pace of operations and how to deal with potential bad press coverage. They talk in catchy phrases and use effective language but there is no real communication or interaction between the subjects. The conversation doesn't lead to an end or a solution but activates the construction of persuasive slogans.

This installation culminates in a proposal in which the artist, using paradoxical, biographical and anecdotal footnotes, clever puns and verbal torture, shifts the focus to a more concrete “ontology” of tangible objects and instruments.